Top Module Empty
powered_by.png, 1 kB
Αρχική Σελίδα arrow Τελευταία νέα arrow Τελευταία arrow Διημερίδα για τη Τέχνη και τον Πολιτισμό
Διημερίδα για τη Τέχνη και τον Πολιτισμό PDF Εκτύπωση E-mail
Γράφει ο/η Νεκτάριος Σαμαρτζής   
06.12.06
Η Διημερίδα για την Τέχνη και τον Πολιτισμό οργανώθηκε από την Π.Ο.Θ.Α το Δεκέμβριο του 2005 ....
Η Διημερίδα για την Τέχνη και τον Πολιτισμό οργανώθηκε από την Π.Ο.Θ.Α το Δεκέμβριο του 2005 στην Αίθουσα της Εργατικής
Εστίας και παρεβρέθησαν όλα τα σωματεία της Ομοσπονδίας, συνεργαζόμενοι φορείς (Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών,Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών,Ένωση Μουσικοσυνθετών στιχουργών Ελλάδας,Ένωση Ελλήνων Μουσουργών και το "Μικρό" Σωματείο για τη δι΄δοση της ταινίας μικρού μήκους) και εκπρόσωποι κομμάτων (Π.Α.Σ.Ο.Κ : Λίνα Μενδώνη Κ.Κ.Ε: Γεράσιμος Αραβανής Συνασπισμός: Λυκούδης).
Πρώτος Εισηγητής ήταν ο Πρόεδρος της Π.Ο.Θ.Α κ. Βασίλης Κολοβός :

Αγαπητοί Προσκεκλημένοι,

Εκ μέρους του Δ.Σ. της ΠΟΘΑ, και των 18 Σωματείων μελών μας, σας καλωσορίζουμε και σας ευχαριστούμε που είστε εδώ. Η επιλογή μας να διοργανώσουμε αυτή την διημερίδα αποτελεί ανάγκη να εκφράσουμε ο κάθε χώρος ξεχωριστά τις ανησυχίες μας που έχουν σχέση και με την επιβίωσή μας, για το που οδηγείται,  και κυρίως πως χρησιμοποιείται ο Πολιτισμός σαν συνολική έννοια που αυτός εκφράζει σήμερα στον τόπο μας.  Αυτές οι αγωνίες, οι σκέψεις, οι θέσεις που θα  ακουστούν αυτές τις δυό μέρες θα περιληφθούν στα τελικά πορίσματα και θα αποτελέσουν την βάση για το Πανελλαδικό Συνέδριο που έχουμε αποφασίσει να πραγματοποιηθεί την άνοιξη του 2006 για τον Πολιτισμό με τη συμμετοχή πνευματικών ιδρυμάτων, προσωπικοτήτων απ’ τη χώρα μας και το εξωτερικό, απ’ τα πνευματικά καλλιτεχνικά Σωματεία απ’ τις παγκόσμιες ομοσπονδίες μας, εργατικά Σωματεία και άλλους φορείς.

Αγαπητοί Φίλοι και Συνάδελφοι.

Οι σαρωτικές ανατροπές που σημειώθηκαν στο μεταίχμιο της τελευταίας δεκαετίας του 20ου αιώνα, χαρακτηρίστηκαν από τους απολογητές του καπιταλισμού και όχι μόνο, ως κοσμογονικές, γεννήθηκε κάτι καινούριο και όλα αυτά συνοδεύτηκαν  με πομπώδεις διακηρύξεις περί ελευθερίας, δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το ερώτημα είναι τι καινούργιο γεννήθηκε.

Η πολυδιαφημιζόμενη ελευθερία  πήρε τη μορφή διπλής ασυδοσίας. Πρώτη ασυδοσία:  Οι ηγετικές δυνάμεις των ΗΠΑ χωρίς πλέον αντίπαλο δέος, αισθάνονται ελεύθερες να επιβάλουν τη δική τους «νέα τάξη πραγμάτων», όπου τα στρατηγικά, γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα της και των στενότερων συμμάχων της το επιβάλλουν καθορίζοντας  τις τύχες των λαών όλου του κόσμου. Στη νέα τάξη το διεθνές δίκαιο, η ανεξαρτησία, η εδαφική ακεραιότητα, η κυριαρχία των κρατών και το δικαίωμα των λαών να καθορίζουν όπως θέλουν το μέλλον τους, καταπατούνται και εξευτελίζονται. Για τους σύγχρονους σταυροφόρους βρέθηκε μάλιστα και η αφορμή. Όλα γίνονται στο όνομα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας.

Η δεύτερη ασυδοσία που τη βάφτισαν επίσης ελευθερία είναι, εκείνη του μεγάλου πολυεθνικού κεφαλαίου η λεγόμενη παγκοσμιοποίηση των μονοπωλίων. Ένας πρωτόγονος καπιταλισμός εξαπολύει κατά μέτωπο γενική επίθεση ενάντια στους εργαζόμενους για να τους αφαιρέσει κατακτήσεις και δικαιώματα που πέτυχαν με πολύχρονους, γεμάτους θυσίες αγώνες. Αισθάνεται να παίρνει τη ρεβάνς όχι μόνο από το σοσιαλισμό, αλλά και από ολόκληρο το εργατικό κίνημα. Στο όνομα της ελευθερίας της αγοράς, της ανταγωνιστικότητας και φυσικά του κέρδους στρέφουν την ιστορία δεκάδες χρόνια πίσω, στην εποχή που οι εργαζόμενοι ήταν ανυπεράσπιστα έρμαια, κι’ αυτό το φοβερό πισωγύρισμα το αποκαλούν εκσυγχρονισμό!

Σε αυτόν τον κόσμο της νέας τάξης και του νεοφιλελευθερισμού έχει τη θέση της και η Ευρωπαϊκή Ένωση, που  παραμένει μια προωθημένη μορφή πολιτικο-οικονομικής ολοκλήρωσης. Θα ήταν αυταπάτη να περιμένει κανένας ότι η ενίσχυση της,  θα οδηγήσει στη δημιουργία ενός αντίπαλου δέους προς την αμερικάνικη υπερδύναμη, που θα υπερασπίζεται τάχα αρχές και δικαιώματα των λαών. Δεν έχει να προσφέρει τίποτα στους ευρωπαϊκούς λαούς και τον κόσμο ευρύτερα μια Ε.Ε. στρατιωτικοποιημένη, με εκστρατευτικά σώματα και ισχυρή πολιτική εξουσία   στο όνομα της απεξάρτησης από τις Η.Π.Α.

Η ανθρωπότητα διαθέτει σήμερα  τα μέσα και την ικανότητα να εξασφαλίσει για όλους τους ανθρώπους αξιοπρεπή ζωή, υλική και πνευματική ευημερία. Εκείνο όμως που παρατηρούμε είναι ότι  συσσωρεύετε από τη μια ο πλούτος για τους πολύ λίγους,  και από την άλλη η αθλιότητα για δισεκατομμύρια ανθρώπους. Ακόμα και στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες πίσω από τη βιτρίνα της ευμάρειας συσσωρεύεται η εξαθλίωση που οδηγεί σε ξεσπάσματα σαν αυτό που παρακολουθούσαμε για βδομάδες στη Γαλλία, ή η τραγωδία στη Νέα Ορλεάνη πριν λίγο καιρό,  όπου εκατομμύρια άνθρωποι θύματα του τυφώνα αλλά και της ταξικής πολιτικής εγκαταλείφθηκαν στη μοίρα τους. Και δεν είναι εξαθλίωση μόνο οικονομική. Είναι συνάμα κοινωνική, πνευματική, και πολιτισμική.   

Ο πλούτος που παράγεται ως αποτέλεσμα της εργασίας δισεκατομμυρίων ανθρώπων καταλήγει στα θησαυροφυλάκια μιας ομάδας μεγιστάνων. Τα στοιχεία που υπάρχουν επίσημα είναι φοβερά.

Από τις 100 μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου, οι περισσότερες από τις μισές δεν είναι χώρες αλλά πολυεθνικές εταιρείες.

Τα κέρδη της Φόρντ είναι μεγαλύτερα από το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν της Νοτίου Αφρικής. 

Της Τζένεραλ Μότορς από της Δανίας.

Της Τογιότα από τη Νορβηγία.

Η συνολική περιουσία των τριών πλουσιότερων ανθρώπων του πλανήτη μας ξεπερνά το άθροισμα του ΑΕΠ των 48 λιγότερο ανεπτυγμένων χωρών, που έχουν συνολικά πληθυσμό τριών δισεκατομμυρίων ανθρώπων.

Περισσότεροι από ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι ή το 1/5 του παγκόσμιου πληθυσμού έχουν κατά κεφαλήν εισόδημα λιγότερο από ένα δολάριο τη μέρα, περισσότεροι από 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι ή το 50% του παγκόσμιου πληθυσμού έχουν λιγότερο από δύο δολάρια τη μέρα.

Υπολογίζεται ότι 500 εκατομμύρια άνθρωποι δεν θα ζήσουν μέχρι τα 40 τους. 

Ένα στα τρία παιδιά στον τρίτο κόσμο πεινάνε,  30.000 παιδιά πεθαίνουν καθημερινά.

Δύο εκατομμύρια σπρώχνονται στην πορνεία.

130 εκατομμύρια παιδιά δεν έχουν καν πρόσβαση στη βασική εκπαίδευση.

250 εκατομμύρια αρχίζουν να εργάζονται πριν κλείσουν τα 15 τους χρόνια.

 Αγαπητοί Προσκεκλημένοι.

Φίλοι και Συνάδελφοι.

Αυτή η πολιτική γενικευμένης επίθεσης στους λαούς, δεν θα μπορούσε να αφήσει εκτός τον πολιτισμό, και τους ανθρώπους του. Στη χώρα μας, αυτή η πολιτική γίνεται καθημερινή πράξη τα τελευταία 15-20 χρόνια από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και τη σημερινή της Νέας Δημοκρατίας. Συγκαλυμμένη ή ανοιχτή, έχει συγκεκριμένο, καθορισμένο και στρατηγικής σημασίας στόχο.  Παράλληλα με το χτύπημα των κατακτήσεων του λαού μας, χτυπούν  και μας τους ανθρώπους της τέχνης, του λόγου, της πληροφόρησης, θέλουν  να μας πάρουν πίσω κατακτήσεις και δικαιώματα, κερδισμένα με αγώνες και αίμα,  να μας υποτάξουν, να μας κάνουν πειθαρχημένους, ώστε  τα "εθνικά" και υπερεθνικά εργοστάσια, τα σούπερ - μάρκετ της Τέχνης και του "πολιτισμού",  να προσφέρουν ανεμπόδιστα  στους "πελάτες" τους έτοιμα τυλιγμένα στα αστραφτερά σελοφάν, τα "προϊόντα" της σύγχρονης απρόσωπης μαζικής βιομηχανοποιημένης  κουλτούρας του θεάματος. Έχουν στόχο να μας τρομοκρατήσουν, για να αποδεχτούμε αδιαμαρτύρητα την παντοδυναμία του αμερικάνικου πολιτιστικού Ιμπεριαλισμού και τις ανεξέλεγκτες πολιτιστικές βαρβαρότητές του.

Προσπαθούν να ισοπεδώσουν τις βαθύτατες και ανώτατες ανθρώπινες αξίες, που αποτελούν τα ιδιαίτερα πολιτιστικά χαρακτηριστικά, τις προοδευτικές παραδόσεις, τις αξίες που αναπτύχθηκαν στον πολιτισμό  κάθε χώρας,  τις λαϊκές κατακτήσεις, τα ήθη και έθιμά του, την ιστορική πολιτισμική του μνήμη, την ατομική στάση ζωής, και εν τέλει την εθνική του αξιοπρέπεια.  Μέσα σ’ αυτή τη στρατηγική τα μεγάλα μονοπωλιακά συγκροτήματα μαζικής παραγωγής κουλτούρας, παγκοσμίως και στον τόπο μας,  χρησιμοποιούν ανοιχτά πλέον το καλλιτεχνικό έργο και τους δημιουργούς του, όχι μόνο για να βγάλουν κέρδος, αλλά και  για να διαμορφώσουν τη δική τους πολιτιστική πολιτική, να στήσουν  το δικό τους προπαγανδιστικό μηχανισμό, που θα προσανατολίσει λαούς και καλλιτέχνες  στη δική τους ιδεολογία, στις δικές τους πολιτιστικές αξίες. Δεν είναι τυχαίο που οι Υπουργοί Πολιτισμού της Ε.Ε. στη συνάντησή τους στη Θεσσαλονίκη το 2003 συμφώνησαν στην κοινή ευρωπαϊκή αγορά, στο κοινό ευρωπαϊκό πολιτιστικό προϊόν,  στη διαμόρφωση νομικού και θεσμικού πλαισίου στα μέτρα  που θα τους επιτρέπει να προχωρήσουν στην  παραπέρα εμπορευματοποίηση της διασκέδασης, της ψυχαγωγίας,  στην εκμετάλλευση του ελεύθερου χρόνου, δίνοντας εντολές σε  όλες τις  κυβερνήσεις στο πλαίσιο της συνθήκης του Μάαστριχτ,  να προσαρμόσουν το νομοθετικό πλαίσιο, (ή να το δημιουργήσουν αν δεν υπάρχει)  και να προετοιμάσουν  κλίμα συνολικής αποδοχής της νέας τάξης και στον πολιτισμό, έτσι που πρώτοι οι ίδιοι οι δημιουργοί και οι καλλιτέχνες να προσαρμόζονται από μόνοι τους σε αυτή την πολιτική, να οδηγούνται σε έναν αυτοέλεγχο,  στο τι ακριβώς απαιτεί η εποχή,  -δηλαδή τα μονοπώλια-   σε μια μορφή αυτολογοκρισίας, και στη συνέχεια αυτή η πολιτική να περάσει και να κυριαρχήσει στους  λαούς. Για να περάσει αυτή η πολιτική εντείνεται η προσπάθεια εξαγοράς και ενσωμάτωσης των καλλιτεχνών, και συνειδητά αποσιωπούνται όσοι καλλιτέχνες και δημιουργοί   δεν συμβιβάζονται  με την τρέχουσα αισθητική και ιδεολογία, ακολουθούν εκμαυλιστική οικονομική πολιτική στη χρηματοδότηση για καλλιτεχνικές δημιουργίες που εντάσσονται μέσα σε αυτή τη λογική. Με άλλα λόγια φίλοι και συνάδελφοι  η νέα τάξη πραγμάτων θέλει να ξαναγράψει την πολιτιστική ιστορία των λαών όχι μέσα απ’ τις πραγματικές ανάγκες κάθε λαού και με κριτήριο την αλήθεια, αλλά στο πλαίσιο του «κοινού» ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Αγαπητοί φίλοι και συνάδελφοι.

Εμείς οι παλιότεροι που ζήσαμε την χούντα, την αποχουντοποίηση, και το ξαναστήσιμο των συνδικαλιστικών μας οργανώσεων, ζήσαμε ταυτόχρονα και τις πολιτιστικές πολιτικές όλων των κυβερνήσεων μέχρι σήμερα. Με τους αγώνες μας, την ορμή μας, την πίστη μας στις συλλογικές διαδικασίες, κατακτήσαμε δικαιώματα, συνθήκες δημιουργίας, υπερασπίσαμε την εθνική μας πολιτιστική ταυτότητα, αποκτήσαμε αξιοπρέπεια, ανάστημα, και σημαντικό ρόλο σαν κοινωνικοί λειτουργοί, στα πολιτιστικά δρώμενα της χώρας μας. Στα χρόνια 1975-1985 διατηρήσαμε, και σε αρκετές περιπτώσεις διευρύναμε αυτές τις κατακτήσεις. Μετά όμως, η λαίλαπα του λαϊκισμού και του αυριανισμού που κυριάρχησε στο ΠΑΣΟΚ, κόντρα στο ΠΑΣΟΚ της μεταπολίτευσης και των πρώτων χρόνων στην εξουσία που φώναζε «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», «λαϊκή κυριαρχία», «ο λαός στην εξουσία», «έξω οι βάσεις του θανάτου», και τόσα άλλα κλεμμένα συνθήματα των αιματηρών αγώνων του λαού μας, που ο ηγετικός του πυρήνας ποτέ δεν πίστεψε και την κατάληξή του την βλέπουμε σήμερα,  περάσαμε στις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, στην ποινικοποίηση των αγωνιστικών κινητοποιήσεων, και με εντεταλμένους δικαστές, άρχισαν να εκδίδουν αποφάσεις καρμπόν για καταχρηστικές απεργίες, για αντισυνταγματικές κατακτήσεις, ή αιτήματα των εργαζομένων, για ρετιρέ εργαζομένων, για γαϊδούρια του Αγροτικού συνδικαλιστικού κινήματος, για μιάσματα του παρελθόντος. Λογικό ήταν να έρθει και η σειρά μας. Δεχτήκαμε μετωπική επίθεση, μείωση των πόρων για τον πολιτισμό,  στρώθηκε το έδαφος να μπουν οι χορηγοί και οι ιδιώτες στον πολιτισμό, τα προβλήματα των δημιουργών εκρηκτικά,  εντάθηκε η προσπάθεια χειραγώγησης, κι όλα αυτά αποτυπώθηκαν με αρνητικό τρόπο στο πολιτιστικό επίπεδο και την πνευματική ζωή του λαού.

Για πρώτη φορά στο χώρο μας μετά από χρόνια εμφανίστηκαν και οι πρώτες απεργοσπαστικές κινήσεις, οι οποίες με την συμπαράσταση της πλειοψηφίας ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ αντικειμενικά οδήγησαν το συνδικαλιστικό κίνημα σε ουρά της κυβερνητικής πολιτικής. Τέτοιο φαινόμενο είχαμε να δούμε από την εποχή του Μακρή και του Θεοδώρου. Μια νέα λογική ήρθε και κάθισε στα μυαλά των συνδικαλιστών. Ο μοναχικός δρόμος. Πολλοί ασπάσθηκαν αυτή τη λογική που λέει:

«Εμείς μόνοι μας χωρίς τους άλλους μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματά μας, φτάνει να καλοπιάσουμε, ή ακόμα και να γλύψουμε την εξουσία δίνοντας ως αντιπαροχή το «παύσατε πυρ»  δηλαδή τους αγώνες των εργαζομένων».

Μέσα λοιπόν από την μοναχική πορεία και το θανατηφόρο ρουσφέτι «πάρε αυτό αλλά μη μιλάς» άρχισε σιγά – σιγά και λίγο – λίγο να μας παίρνουν πίσω τις κατακτήσεις μας, και έτσι σήμερα να βρισκόμαστε στη ίδια ή και χειρότερη κατάσταση απ’ όπου ξεκινήσαμε πριν από χρόνια.

Αγαπητοί φίλοι και συνάδελφοι.

Τα μεγάλα μονοπώλια διεισδύουν όλο και περισσότερο στις τέχνες και την ψυχαγωγία. Νέα μεγάλα προνόμια χορηγεί η Κυβέρνηση για τη Μουσική, τον Κινηματογράφο, τα Εικαστικά, το θέατρο, το βιβλίο, σε ελάχιστους οικονομικούς Κολοσσούς, όπου το κριτήριο της δραστηριότητας τους είναι το κέρδος, η πολιτική δύναμη, και η διαμόρφωση των συνειδήσεων της νεολαίας και του λαού. Η ποιότητα των Καλλιτεχνικών έργων και προγραμμάτων πέφτει,  οι νέοι καλλιτέχνες και δημιουργοί,  γενικά το προοδευτικό έργο και ότι δεν κρίνεται εμπορικό δεν βρίσκει το δρόμο της επικοινωνίας με το κοινό λ.χ. το σύγχρονο ελληνικό θέατρο έχει εξοστρακιστεί απ’ τα κρατικά θέατρα. Σήμερα σε πολύ μεγάλο βαθμό, αλλά και στο άμεσο μέλλον  ελάχιστοι μονοπωλιακοί όμιλοι θα ελέγχουν ολοκληρωτικά  τον πολιτισμό, την πληροφόρηση, τον αθλητισμό, τον ελεύθερο χρόνο συνολικά την οικονομική και πνευματική ανάπτυξη της κοινωνίας. Επιβάλλοντας έναν Πολιτισμό που θα έχει στο επίκεντρο το τζόγο, τα δεκάδες σήριαλ, τις χιλιάδες ώρες ποδοσφαίρου, τα πρωϊνάδικα, τα μεσημεριανάδικα, τις μεταμεσονύχτιες μεταφυσικές και αντιδραστικές εκπομπές, το σκληρό sex και αυτό είναι εξαιρετικά επικίνδυνο για την ίδια την υπόσταση και προοπτική του λαού μας. Μόνο ένα στοιχείο να δώσουμε. Μέσα σε πέντε χρόνια από το 1999 έως το 2004 ο αριθμός των Ελλήνων που δεν διαβάζει τίποτα αυξήθηκε κατά 10%. Έφτασε περίπου το 50 %. Αν σκεφτούμε το τι διαβάζει η κατάσταση είναι ακόμα πιο τραγική.

 Αγαπητοί προσκεκλημένοι.

Αγαπητοί Φίλοι και Συνάδελφοι.

Η κατάσταση που επικρατεί στον εργασιακό χώρο των ανθρώπων του πολιτισμού είναι ντροπιαστική. Είναι ντροπή ατομική,  ντροπή συλλογική, ντροπή εθνική. Μας αφορά όλους, εκτός από αυτούς που ασκούν την εξουσία, γιατί για αυτούς αποτελεί στρατηγική επιλογή η υποταγή μας, η εξαγορά μας, και στην άρνησή μας,  η εξόντωσή μας.

Η ανεργία σε όλους τους χώρους δημιουργίας των ανθρώπων του θεάματος - ακροάματος παίρνει εφιαλτικές διαστάσεις.

Συλλογικές συμβάσεις ή δεν υπογράφονται, και αν υπογράφονται δεν τηρούνται.

Η ασυδοσία στον εργασιακό χώρο κυριαρχεί με στρατηγικό στόχο την εξόντωση των νέων ανθρώπων, αν δεν γίνουν πειθαρχημένοι και υποτακτικοί, και τον περιορισμό, τον αποκλεισμό των παλιότερων που έχουν εργασιακή συνείδηση.

Το ασφαλιστικό και συνταξιοδοτικό δικαίωμα το οποίο κερδίσαμε με πολυήμερους απεργιακούς αγώνες μπαίνει σε μια επικίνδυνη ανατρεπτική φάση,  βάση προδιαγραφών και αποφάσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ενώ σημαντικό κομμάτι των εργαζομένων δεν θα πάρουν ποτέ σύνταξη.

Η καλλιτεχνική παιδεία με την συμφωνία του Μπέργεν σαν συνέχεια της Μπολόνιας έρχεται να την υποβαθμίσει ακόμα περισσότερο, και να μετατρέψει την εκπαίδευση, τη γνώση, σε κατάρτιση, υποβιβάζοντας την και εμπορευματοποιώντας την. Οι αγώνες μας και το γενικό αίτημα για ενιαία ανώτατη πανεπιστημιακού επιπέδου καλλιτεχνική παιδεία  δεν εισακούεται.

Οι προηγούμενες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ μας εξοστράκισαν  από τα περισσότερα κέντρα αποφάσεων που είχαν σχέση με τη δουλειά μας. Η τωρινή της Νέας Δημοκρατίας ολοκλήρωσε αυτόν τον εξοστρακισμό, και τοποθέτησε στη θέση των εκπροσώπων των φορέων, πρόσωπα πολλά καταξιωμένα αλλά με στενούς κομματικούς δεσμούς στη μεγάλη τους πλειοψηφία. Και σε μερικές  περιπτώσεις άσχετους με το αντικείμενο.

Ακόμα και αυτή την μίζερη τιμητική σύνταξη που έπρεπε να αποτελεί δείγμα αναγνώρισης και ευγνωμοσύνης της ίδιας της πατρίδας προς τους δημιουργούς του πολιτισμού, αφού την μετέτρεψαν οι προηγούμενοι κυβερνώντες σε άθλιο βοήθημα απορίας, έρχονται τώρα οι νέοι που με τους όρους και τις προϋποθέσεις που θέτουν,  ουσιαστικά την καταργούν για κείνους που πραγματικά την δικαιούνται.

 Φίλοι και συνάδελφοι.

Στους 20  περίπου μήνες που την εξουσία διαχειρίζεται η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έχουμε στείλει τουλάχιστον δέκα υπομνήματα για προβλήματα που απασχολούν και εμάς,  σαν εργάτες του πολιτισμού, αλλά κυρίως προβλήματα που αφορούν συνολικά τον πολιτισμό στη χώρα μας. Ενδεικτικά σας αναφέρουμε τα θέματα:

Ειδικό υπόμνημα για τα προβλήματα του κινηματογράφου και το 1,5%.

Για τα κρατικά θέατρα και την πορεία τους μετά την αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου, και τις ανεξέλεγκτες αρμοδιότητες των καλλιτεχνικών διευθυντών που σε αρκετές περιπτώσεις πήραν χαρακτήρα δικτατορικό στο στυλ διεύθυνσης.

Δύο ή τρία υπομνήματα για τη λυρική Σκηνή που παραμένει άστεγη, ακέφαλη, χρεωμένη, και για τα προβλήματα των εργαζομένων Χορευτών – Χορωδών κλπ.

Για τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. και το μέλλον τους.

Για το χαοτικό εργασιακό καθεστώς στα ΜΜΕ.

Για τους επιχορηγούμενους θιάσους.

Για το ασφαλιστικό όλων των εργαζομένων.

Για τα προβλήματα των μουσικών σε  όλους τους χώρους που απασχολούνται, για τη μείωση των ενσήμων για θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος, ή για τη θεμελίωση του δικαιώματος του εξευτελιστικού επιδόματος ανεργίας που αρχίζουν αργά αλλά σταθερά να βάζουν χέρι οι εργοδότες, για τη φοροδιαφυγή, αναγνώριση τίτλου σπουδών, εργασία στους Δήμους κλπ.

Για την καλλιτεχνική παιδεία επίσης δυό ή τρεις φορές σε συνδυασμό με την επαγγελματική κατοχύρωση.

Για την εισβολή των χορηγών και μονοπωλίων στην παραγωγή και διάθεση του καλλιτεχνικού έργου.

Για τα πνευματικά συγγενικά δικαιώματα και την πειρατεία.

Σε όλες αυτές αυτές τις αγωνιώδεις προσπάθειες μας δέχτηκε ΜΙΑ φορά ο κος Υφυπουργός  και μας έστειλαν ΜΙΑ απάντηση, ότι «ένα από τα υπομνήματά μας προωθήθηκε στον κύριο πρωθυπουργό» και δεν αναφέρομαι στα κοινά υπομνήματα με τους άλλους συνεργαζόμενους φορείς.

 Φίλοι και συνάδελφοι.

Σήμερα κανένας από μας δεν μπορεί να έχει άλλοθι.  Δεν έχουμε παρά μόνο μια επιλογή.

Να συνεννοηθούμε μεταξύ μας. Να  συμπαραταχτούμε, με τους εργαζόμενους,  τα Λαϊκά μαζικά κινήματα,  τη νεολαία,  τις Γυναίκες, να τους πούμε ότι εμείς, οι άνθρωποι του πολιτισμού αποτελούμε αναπόσπαστο κομμάτι του λαού, άνθρωποι διαφορετικών πολιτικών, ιδεολογικών και φιλοσοφικών αντιλήψεων, ότι αρνούμαστε τη λογική, που θέλει την πνευματική και καλλιτεχνική  δημιουργία να την ένταξη στην κρεατομηχανή του κέρδους, για να εισπράξει την υπεραξία του δικού μας έργου.  Αρνούμαστε γιατί εμείς ξέρουμε αυτό που είναι γνωστό και γενικά αποδεκτό ότι  ο Πολιτισμός, οι τέχνες αφήνουν βαθιά επίδραση στη ψυχή του ανθρώπου, ασκεί καταλυτική γοητεία, ανταποκρίνεται στις βαθύτερες πνευματικές και ψυχικές αναζητήσεις, ταυτίζεται με την ίδια την ψυχοσύνθεσή του,  σμίγει με την ουσία της ζωής και γίνεται κίνητρο,  δράση,  δημιουργικός οίστρος,  σπρώχνει  στην τελειοποίηση, στην ηθική και δημιουργική δράση, αποτελεί ισχυρό εθνικό, ιδεολογικό αλλά προπάντων  ταξικό όπλο πάλης, αντανακλά και αναπαράγει την πραγματικότητα με τη μορφή της εικόνας, του λόγου, του ήχου, βοηθώντας τον άνθρωπο, μέσο των αισθήσεών του, να κατανοήσει και να διαμορφώσει την κοινωνική του συνείδηση, είναι μέσον ατομικής και κοινωνικής γνώσης,  είναι σύμμαχος του ανθρώπου. Επειδή όλα αυτά τα ξέρουν  η χρήση που κάνουν στην  τέχνη και στους  δημιουργούς  της,  δεν διαφέρει από τη χρήση που κάνουν  και στα άλλα μέσα που χρησιμοποιεί σαν εργαλεία για το πέρασμα της πολιτικής του.

Οφείλουμε λοιπόν μέσα στις  σημερινές δύσκολες συνθήκες όλοι εμείς οι  άνθρωποι της τέχνης που δηλώνουμε παρόν στο ταξικό μετερίζι,   να αντιδράσουμε. Οι καλλιτέχνες και δημιουργοί δεν πρέπει να  υποκύπτουν στις σειρήνες και να  αποδέχονται το ρόλο που τους επιφυλάσσει η άρχουσα τάξη, ρόλο ντελάλη του καπιταλιστικού τρόπου λειτουργίας της κοινωνίας.  Από τη στάση του καθένα μας χωριστά, αλλά και συνολικά  θα κριθεί και το καλλιτεχνικό μας  έργο και η στάση ζωής μας. Αν  με το έργο μας και τη συμπεριφορά μας, βοηθάμε τον τελικό στόχο,  που δεν πρέπει να είναι άλλος από τον θρίαμβο της αληθινής τέχνης, πάνω στον απολιτικό, κοσμοπολίτικο, διαστρεβλωτικό, αντιλαϊκό, αντιπνευματικό χαρακτήρα της μορφής τέχνης που παράγουν οι πολυεθνικές. Μορφή τέχνης που δεν έχει στο κέντρο τον άνθρωπο είναι αντίπαλος του ανθρώπου. Αληθινή τέχνη είναι εκείνη που συνειδητοποιεί την ανάγκη της αλλαγής, που «ομοψυχοποιεί» το λαό, που συνειδητοποιεί τον αγώνα του, ανοίγει το δρόμο για το μέλλον, φρονηματίζει, και  καθοδηγεί  την αγωνιζόμενη τάξη, το λαό, το έθνος.

Σήμερα που το κοινωνικό σύστημα αντιμετωπίζει βαθιά και αξεπέραστη κρίση μόνο η Τέχνη που αγωνίζεται για τη συντριβή του, για ένα καλύτερο μέλλον,  για  ελευθερία και δικαιοσύνη είναι αληθινή τέχνη.

 Αγαπητοί Φίλοι και Συνάδελφοι.

Όσο και αν πασχίζουν να μας πείσουν, όσο και αν φαντάζει στα μάτια του λαού ανίκητο το τέρας της εφιαλτικής νέας τάξης πραγμάτων, και η νεοφιλελεύθερη θύελλα, όσο και αν η σημερινή κυβέρνηση απαξιώνει τους δημιουργούς και εμπορευματοποιεί τον πολιτισμό, όσο και αν θέλει να μας τρομοκρατήσει ο παρανοϊκός πλανητάρχης που αναμασάει και αναπαράγει ναζιστικά πρότυπα και θεωρίες όπως «όποιος δεν είναι μαζί μου είναι εναντίον μου» αυτός που συνομιλεί κατευθείαν με το Θεό, και ο Θεός του δίνει εντολές να σφαγιάζει τους λαούς,  δεν πρέπει να μας απογοητεύσουν, δεν πρέπει να μας υποτάξουν και να μας ενσωματώσουν. Είναι βέβαιο αν κάποιος παρατηρήσει προσεχτικά το γύρισμα του τροχού της ιστορίας,  θα διαπιστώσει ρωγμές που κάθε μέρα μεγαλώνουν, έχουμε υποχρέωση απέναντι στο  λαό και στον πολιτισμό, να συμβάλλουμε με το έργο μας και τους αγώνες μας ώστε να αποκρουστεί αυτή η πολιτική  Ο λαός μας  το αισθάνεται, και εμείς το ξέρουμε. Τίποτα στην ιστορία δεν μένει ακίνητο. 

Η εισήγηση είναι ομόφωνη του Δ.Σ. της Π.Ο.Θ.Α.

 

Τελευταία ανανέωση ( 14.12.06 )
 
< Προηγ.
© 2017 www.chorels.gr
Joomla! is Free Software released under the GNU/GPL License.
H ελληνική διανομή είναι μια προσφορά της onScreen