Top Module Empty
powered_by.png, 1 kB
Αρχική Σελίδα arrow Τελευταία νέα arrow Τελευταία arrow Διημερίδα Τέχνη-Πολιτισμό 2η ημέρα
Διημερίδα Τέχνη-Πολιτισμό 2η ημέρα PDF Εκτύπωση E-mail
Γράφει ο/η Νεκτάριος Σαμαρτζής   
06.12.06
Η 2η ημέρα είχε ως αντικείμενο την καλλιτεχνική παιδεία,την κατοχύρωση του επαγγέλματος και την ανεργία στο χώρο. Την εισήγηση την έκανε πάλι ο Νεκτάριος Σαμαρτζής... 

Ο λυρικός καλλιτέχνης είναι αποτέλεσμα σύνθεσης τριών διαφορετικών ειδικοτήτων. Του τραγουδιστή, του ηθοποιού και τέλος του μουσικού.

Η ανάπτυξη της προσωπικότητάς του βασίζεται περισσότερο στην μουσική καλλιέργεια. Η καλλιτεχνική παιδεία στην Ελλάδα στο χώρο της μουσικής είναι μάλλον διαμορφωμένη στα πλαίσια των συμφερόντων των διαφόρων επιχειρηματιών καθώς και των τριών μεγάλων ιδιωτικών ωδείων. Η έλλειψη δημιουργίας μουσικής ακαδημίας από την πολιτεία, διευκολύνει την ομιχλώδη κατάσταση που επικρατεί στο χώρο της μουσικής παιδείας.

Η δημιουργία μουσικών σχολείων, φαίνεται να μην έχει φέρει τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Μετά την πάροδο περίπου 15 χρόνων από την έναρξη λειτουργίας των, ο αριθμός των σχολείων είναι σχετικά μικρός σε σχέση με το συνολικό δυναμικό.  Η μουσική παιδεία πρέπει να αρχίζει για όλους τους μαθητές από το νηπιαγωγείο (σύστημα Carl Orff) και να συνεχίζει στο Δημοτικό-Γυμνάσιο-Λύκειο με σωστή σταδιακή προσέγγιση της μουσικής και φυσικά όχι με μία ώρα διδασκαλία, μόνο, την εβδομάδα. Κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας άμα θεωρούμε ότι τόσο λίγος χρόνος μπορεί να ωφελήσει το μαθητή. Ο τρόπος αυτός είναι μέθοδος κατάρτισης κι όχι ουσιαστικής εκπαίδευσης.  Ίσως βέβαια αυτή η αντιμετώπιση να οφείλεται στην προσπάθεια εξώθησης των μαθητών στην ιδιωτική μουσική παιδεία (Ωδεία, ιδιαίτερα μαθήματα). Στη σημερινή εποχή που οι γονείς των περισσότερων παιδιών προσπαθούν να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα αγαθά για να συντηρήσουν την οικογένειά τους, είναι πολύ δύσκολο να προσθέσουν και άλλο ένα έξοδο «πολυτέλειας» όπως η μουσική εκπαίδευση. Αν θέλουμε να μιλάμε για σωστή κοινωνική πολιτική, θα έπρεπε να ιδρυθούν Κρατικά Ωδεία σε όλες τις μεγάλες πόλεις, όπου η εισαγωγή των σπουδαστών να γίνεται με αυστηρά αξιοκρατικά κριτήρια, η διδασκαλία να είναι σε καθημερινή βάση, η δε εκμάθηση ξένων γλωσσών να είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την είσοδο του σπουδαστή στην ανώτατη βαθμίδα μουσικής εκπαίδευσης, δηλαδή τη Μουσική Ακαδημία. Τα διπλώματα που θα χορηγεί η Μουσική Ακαδημία να είναι ισάξια των αντίστοιχων Μουσικών Ακαδημιών της Ευρώπης. Τέλος να δίδονται κρατικές υποτροφίες σε όσους ενδιαφέρονται να συμπληρώσουν τις σπουδές τους στο εξωτερικό.

Αντί όμως αυτής της εκπαίδευσης έχουμε, στην Ελλάδα του 2005, το νέο σπουδαστή να διανύει μία τουλάχιστον 10ετή πορεία μέσα στα Ιδιωτικά Ωδεία ξοδεύοντας τεράστια ποσά, πληρώνοντας ακόμα και για τα λεγόμενα  υποχρεωτικά μαθήματα, με αποτέλεσμα, η εκπαίδευση που του προσφέρεται, να είναι στην ουσία μία υποτυπώδης θεωρητική προσέγγιση της μουσικής (Ιστορία – Μορφολογία - Οργανογνωσία ), κάνοντας ταυτόχρονα περισσότερη εξάσκηση στο όργανο που ενδιαφέρεται. Έτσι όταν φτάσει η στιγμή να πάρει πτυχίο ή δίπλωμα, αναγνωρισμένο μεν από το Υπουργείο Πολιτισμού αλλά από καμιά Ακαδημία του εξωτερικού, είναι στην ουσία μόνο βιρτουόζος του οργάνου του. Η μουσική κουλτούρα, που πρέπει να αποκτήσει, επιτυγχάνεται μόνο μέσω της δικής του προσπάθειας για ενημέρωση, η οποία φυσικά απαιτεί και extra χρήματα.

Στον τραγουδιστή όμως το δίπλωμα δεν είναι η ολοκλήρωση των σπουδών. Εξαιτίας της ιδιομορφίας του οργάνου του και της δύσκολης τεχνικής κατάρτισης, οι περισσότεροι αναγκάζονται να συνεχίσουν τις σπουδές τους με ιδιαίτερα μαθήματα, για να αποκτήσουν το λεγόμενο «φραζάρισμα», δηλαδή τη σωστή μουσική έκφραση και προσέγγιση του κάθε ρεπερτορίου. Και αυτό συμβαίνει, γιατί σχεδόν κανένας καθηγητής μονωδίας δε δίνει την απαραίτητη προσοχή στο φραζάρισμα πριν από το επίπεδο πτυχίου ή διπλώματος. Είναι μία σημαντική παράγραφος  του τραγουδιού, που απαιτεί κι αυτή επιπλέον χρήματα.

Μιλάω όλο για χρήματα! Τόσα χρόνια σπουδών προϋποθέτει καλό οικονομικό υπόβαθρο. Είναι όμως επένδυση για το μέλλον του κάθε σπουδαστή; Πού θα μπορέσουν αυτοί οι νέοι μονωδοί να απορροφηθούν στην Ελλάδα; Δυστυχώς μόνο στην Εθνική Λυρική Σκηνή και στη Χορωδία της ΕΡΤ. Πώς μπορεί λοιπόν ο κάθε νέος σπουδαστής να οραματίζεται μία επαγγελματική καριέρα, όταν ξέρει, ότι οι θέσεις εργασίας είναι τόσο πολύ περιορισμένες; Είναι υποχρεωμένος ή να καταφύγει στη Ευρωπαϊκή αγορά (πράγμα πολύ δύσκολο για το μεγαλύτερο ποσοστό των αποφοίτων) ή να περιμένει πότε θα αδειάσει μία θέση σε έναν από τους δύο επαγγελματικούς χώρους. Και όταν ενημερωθεί κιόλας για τις οικονομικές αμοιβές απαξίωσης, που δίνονται σ’ αυτούς τους επαγγελματικούς χώρους, τότε σίγουρα θα σκεφτεί να προσανατολιστεί σε άλλο επάγγελμα.

Έτσι λοιπόν αργά ή γρήγορα με πίκρα θα διαπιστώσουμε ότι η ανυπαρξία πολιτικής βούλησης και σχεδιασμού τα τελευταία χρόνια, οδηγούν στη σταδιακή εξαφάνιση του λυρικού καλλιτέχνη.

Τελευταία ανανέωση ( 18.12.06 )
 
< Προηγ.   Επόμ. >
© 2018 www.chorels.gr
Joomla! is Free Software released under the GNU/GPL License.
H ελληνική διανομή είναι μια προσφορά της onScreen